امروز روز چندم دی ماه است...
نویسنده : صالح دُروند - ساعت ٢:٠٧ ‎ب.ظ روز ٢۳ دی ۱۳۸٦
 

دی ماه شاید دلگیری اش از زمستانی باشد که با گلوله های سفید و سردهای شیشه ای اش از آسمان می افتد و زمین را تنگ در آغوش می کشد.

دلگیرم.. دلتنگم...

 

غزلی از روزهایی که دوستش می داشتم:

مواد لازم: کاغذ، قلم، و شاخه نبات

 

تمام پُست ­مُدرنانِ محترم صلوات

 

 

 

قلم به کاغذ لغزیده شد، کمی لیقه

 

مچاله کرد، مرکّب رسیده شد به دوات

 

 

 

نمی توانم وصفت کنم زنی را که-

 

به جای «شِکّر» می­ریزد از لبت شکلات!

 

 

 

زنی که در مانده در برابرت وزنِ

 

مَفاعلُن فعلاتُن مفاعلن فعلات!

 

 

 

زنِ گریخته از سوره سوره­ی انجیل!

 

زنِ رها شده در آیه آیه­ی تورات!

 

 

 

زنی که مضمونِ تازه­ی غزل­هایم-

 

هر آنچه می­کنم از خنده‌هات استنباط!

 

 

 

«زنِ درست نمی­دانمت!» نمی­دانم-
تنت مفرّحِ ذات است یا مُمدّ حیات

 

¨  

 

تو نیستی که پر از واژه می‌شود تلفن

 

و واژه واژه مرا حلقه می­زنند صدات

 

 

 

کنار لمسِ تو من نیستم، نمی­دانم

 

که دست­هات؛ که انگشت­هات؛ ناخن­هات...

 

 

 

 


 
comment نظرات ()
 
 
علیرضا نسیمی هم رفت...
نویسنده : صالح دُروند - ساعت ٤:٥٥ ‎ب.ظ روز ۱٩ دی ۱۳۸٦
 

حسرت کلمه ای ست که در دایره ی واژگانی یک کودک جایی ندارد و متحسّر کودکی ست که دیگر بزرگ شده است.

وقتی کم کم بزرگ می شوی یکی یکی  می روند از کنارت و آن وقت است که می فهمی بزرگ شده ای کم کم.

علیرضا نسیمی هم رفت و چه زود...


 
comment نظرات ()
 
 
نیامده­ام که بمانم
نویسنده : صالح دُروند - ساعت ۱٠:٤۳ ‎ب.ظ روز ۸ دی ۱۳۸٦
 

 

 

رفتنی­ست رفتن، که آمدنی داشته باشد از پی.

 

نیامده­ام که بمانم،

 

آمده­ام که رفته باشم روزی...

 

 

 

غزلی از گذشته­ها:

 

 

 

شک می­کنم به حافظ و تعبیرِ فال هم

 

وقتی که روی و موی و لب و خطّ و خال هم ...

 

 

 

هرگز به گردِ داشتنِ تو نمی­­رسم ـ

 

با در نظر گرفتنِ چندین محال هم

 

 

 

حسِ غریبِ از تو پریدن بده مرا

 

من را؛ پرنده­­ای که بدونِ تو بال هم ...

 

 

 

شب­­های حافظیّه بدونِ تو خلوت است

 

از آن زمان اگرچه گذشته دو سال هم

 

 

 

بر صندلیِّ پشت به پشتِ درختِ کاج ـ

 

پهلویِ من نیامده­­ای در خیال هم

 

 

 

این بیت­­ها تو را به بیابان کشانده­اند

 

ترسیده­­ایّ و زوزه­­ی گرگ و شغال هم

 

 

 

باران که از عناصرِ شب­­های شعرم است...

 

حالا تویی که کاپشن و چتر و شال هم

 

 

 

کم­­کم دلم به حالِ تو می­سوزد و تو را

 

تا حول و حوشِ جاده­ی تهران - شمال هم...

 

 

 

با جلوه­های دور و برم می­سرایمت

 

از کوه و شمعدانی و ماهِ هلال هم

 

 

 

چون حور می­نویسمت و در ادامه­­اش

 

اندامِ بی­بدیل و بدونِ مثال هم...

 

 

 

یعنی نشسته­ایّ و لباسِ تو آبی است

 

آن قدر آبی است که رودِ زلال هم...

 

 

 

تو مینیاتوری که شبیهِ تو نیستی

 

در باغ­هایِ روی ظروفِ سفال هم

 

 

 

لب­­های سرخ مثلِ انارِ تو یادم است

 

آن چشم­­های مشکی مثلِ ذغال هم

 

 

 

هرگز ندیده­­ام که کسی بازگو کند

 

حتا کمی از آن­ همه حُسن و جمال هم

 

 

 

در وصف ناتوان شده حافظ ـ که گفته ­اند

 

در شاعری رسیده به اوجِ کمال ـ هم

 

¨  

 

از چهره­­ی عبوسِ تو معلوم می­شود

 

دیگر برای شعر شدن حسّ و حال هم...

 

 

 

شیراز بی حضورِ تو شادم نمی­کند

 

شادی که هیچ؛ در دلِ تنگم ملال هم...

 

 

 

دور از تو، سیل می­ برد این شهر را، خدا ـ

 

آن ­را اگرچه حفظ کند از زوال هم

 

 

 

یک لحظه خاطرات رهایم نمی­­کنند

 

دُورِ سرم علامتِ گنگِ سوال هم...

 

 

 

ساعت دهِ شب است، ولی تو نیامدی

 

مثلِ همیشه تازه­ترین احتمال هم...

 


 
comment نظرات ()