نویسنده : صالح دُروند - ساعت ۱٠:۱٢ ‎ق.ظ روز ٢٢ فروردین ۱۳۸۸
 

غزلی از / در سال جدید:

 

گونه هایت دو راه ِ بی برگشت   چشم هایت دو برکه ی دورند

وسط چشم هایت انگاری   مردمک ها دو حبّه انگورند

 

طرح موهای قهوه ای رنگت   کشف یک فرشباف تبریزی ست

نقش برجسته های گیسویت   چند سوغاتی از نشابورند

 

چشمی و دیدنت نمی آید   لب و خندیدنت نمی آید

شاخه ام، چیدنت نمی آید...   لحظه هایت چقدر مغرورند

 

دائم الخمرهای بیچاره  به شکرخنده هات معتادند

بت پرستان ِ بخت برگشته   به پرستیدن تو مجبورند

 

قصدم از ماه، روی ماهت نیست   شب که خطّ لب سیاهت نیست

شعرهایم بدون تقصیرند   حرف هایم بدون منظورند

 

به هوا پرت کن قبایت را   باز کن بال ِ دکمه هایت را

سیب های سفید ِ لبنانی   در سبدهای میوه محصورند

 

زیر باران که راه می افتی   شاعران شعر ِ تر می انگیزند

عده ای بی تو سخت منزوی و   عده ای قیصر امین پورند


 
comment نظرات ()
 
 
 
نویسنده : صالح دُروند - ساعت ۱۱:٥٩ ‎ق.ظ روز ۱ فروردین ۱۳۸۸
 

 

سین هفتم سیب سرخیست

حسرتا که مرا از این سفره شادی نصیبی نیست

بهاری دیگر آمده است اما برای آن زمستانها که گذشت

نامی نیست

نامی نیست

نامی نیست

 

و اما یک غزل از سال های دور برای سال نو؛

 

تو دور هستی اما تنِ تو نزدیک است

چقدر فاصله‌ام با تن تو نزدیک است

 

بدون این­که بدانم جهانِ دُور و بَرم

دوباره گرم شد آیا تن تو نزدیک است؟

 

به من که تب کردم سوختم جواب بده

در آتش افتادم یا تن تو نزدیک است؟

 

چقدر انگشتم به؛ چقدر دستم به ـ

لباسِ صورتیِ ساتن تو نزدیک است

 

مُرَدّد ـ اَم وسطِ حسّ خواب و بیداری

 

چقدر منتظر این دقیقه‌ها بودم

که حس کنم تن من با تن تو نزدیک است

 

تنت حقیقتِ محض است در کمالِ دروغ

به واقعیّت و رؤیا تن تو نزدیک است

 

تنت زمین؛ نفست آسمان؛ لبت خورشید

به یک مولّدِ گرما تن تو نزدیک است

 

به انحنای تنِ هر پَریّ دریایی ـ

که آمده­ست به دنیا، تن تو نزدیک است 

 

تن تو تن­ها را جمع می‌کند در خود

به من، به این منِ تنها تن تو نزدیک است

 

تنت به خاکستر می‌کشد وجودم را

بسوز با تنِ تنهات تار و پودم را...

 


 
comment نظرات ()