نویسنده : صالح دُروند - ساعت ۱:۱٤ ‎ب.ظ روز ۱۳ امرداد ۱۳۸٢
 

و اما يک غزل از سعيد نوذری

 

...درشکه زیر سم اسبهای بارانی!

هوای منطقه ی آفتاب بحرانی

زن آه می کشد و جرعه جرعه می نوشد:!

ـ چه سخت می گذرد اين شب زمستانی

 

اتو کشيد دلش را و چارقد را بست...

نشست روی همين يلکان سيمانی

نشست و فاصله را جمع زد،...

                                   نوشت،...

                                            شمرد...:

ـ دو سال دوری و دلشوره و يريشانی...

دو سال يرسش موهوم باغچه، يس کی

حياط کوچکمان می شود چراغاني؟

صدا صدای سر انگشت های باران است

که می برد دل تنگ مرا به مهمانی

 

(خلاف) شاعر من، بيش از اين نمی خواهد

کلاف مسئله را اينقدر بييچانی

(خلاف) شاعر من ـ (گل...يرنده...ميخانه...)

دلم هوای لبت کرده و نمی دانی ...

 

 

 


 
comment نظرات ()